Na een week vastgezeten te hebben in Puerto Natales owv het slechte weer, vlogen we met nieuwe energie de bus op naar Chiloe. 40 lange uren op de bus... Allemaal niet erg want we waren wild enthousiast om op walviszoektocht te gaan.  Volgens onze Lonely Planet is maart/april de ideale periode hiervoor.  Vreemd, want op de plaatsen waar we geweest zijn in Chiloe waren we de enige toeristen. In bepaalde stadjes zelfs de enige mensen... spookie.
Soit, geen enkel bureau organiseerde boottochten, eigenlijk waren bijna alle toeristische voorzieningen gesloten.  Resultaat: geen walvissen gezien, wij een beetje teleurgesteld en een boze brief voor de Lonely Planet.
Dus sorry Merijn, geen foto's van bultrugwalvissen, maar dat houden we nog te goed voor een volgend reisje ;).
Voor onze volgende bestemming hebben we onze Lonely Planet dus niet meer geraadpleegd, maar een veel betere bron, Ellen.  Zij had ons een supertip gegeven om vulkaan Villarica te beklimmen.  Echt een geweldige dag gehad, met crampons en een ijsbijl klommen we naar de top van de vulkaan.  Die walvissen waren dus snel vergeten, merci Cloetje!

Boven!!

Next stop... Reserva nacional Altos de Lircay.  Het was hier ook weer spookachtig verlaten, maar wel prachtig.  Onze laatste dagen in de natuur, met z'n tweeën helemaal alleen in een reuzehut in het reservaat...ZEN.

En dan, laatste keer die bus op... richting Santiago de Chile.  Ik heb spijt dat we het aantal kilometers en uren, die we in bussen gezeten hebben, niet heb bijgehouden.  Want het waren er veel, heeeeel veel.
Onze laatste twee dagen waren om Santiago te verkennen, afscheid te nemen van Zuid-Amerika, een shopke te doen en vooral ook om Andres, de vriend van Ellen, te gaan bezoeken!  We hadden hem maar al te graag in onze rugzak gestoken om mee naar zijn lief in België te pakken...

Morgen hebben we een laatste dag om te toeristen in Santiago en dan springen we het vliegtuig op...    

Ziezooow, onze prachtige reis door één voor één prachtige landen zit er op en dus ook onze blog...  We hopen dat we jullie een beetje hebben kunnen laten meegenieten van onze foto's en verhalen... voor ons levensverhalen die we nooit zullen vergeten!

Meer verhalen volgen snel, maar dan live!

THE END

Torres del Paine; can't get enough

We hebben niet al te veel blogmateriaal, maar aangezien we hier al bijna een week vastzitten en niets te doen hebben... een kort verslagje van onze achtdaagse trektocht door Torres del Paine:   el circuito voor de kenners ;).

(Eergisteren hadden we een lange busrit naar Puerto Montt gepland, maar deze werd geannuleerd owv sneeuwstormen... dus we zitten hier nog tot dinsdag op ons lui gat)

We hadden het park de vorige keer al heel grondig gezien en verkend, maar deze keer gingen we meer voor de uitdaging om de volledige toer te doen. En vooral om de tocht sneller te doen dan het gemiddelde, acht dagen.  En we waren er ook sterk van overtuigd dat we dit sneller konden, we hadden ook maar eten bij voor zes dagen...

Taratataaaa... wij hebben er ook acht dagen over gedaan, damn!   Maar haha, wij hebben uiteraard voor alles een excuus...  Ik heb niet acht dagen gewandeld, ik heb acht dagen gemankt!  Reden? 

Mijn eigen wandelschoenen waren volledig versleten aan de zool dus heb ik met mijn mama gewisseld van wandelschoenen. Slecht plan.  Maar een nog slechter idee was om ineens acht dagen de bergen in te vliegen zonder eerst die schoenen te testen.  Met als gevolg dat ik op die acht dagen blijnen gehad heb op elke mogelijke plaats dat je een blijn kan hebben.  Na de tweede dag hebben we een volledige dag in onze tent gelegen om mijn voeten te laten genezen en was ons plan eigenlijk om terug te keren.  Maar dat is opgeven zeker?  Dus we zijn verder gegaan, onderweg heb ik het me af en toe beklaagd, maar het was uiteindelijk weer dubbel en dik de moeite!  Ik heb niet veel foto's getrokken, maar die hadden jullie al gekregen vorige keer he!

Eerste dag was het weer al niet veel beter als toen met mama en papa

Maar tweede dag wel!  We hebben in die acht dagen alle seizoenen gezien; zon, regen, storm, sneeuw

Glaciar Grey! 

Dinsdag trekken we dus verder naar een van onze laatste bestemmingen, maar waar we nog heeel veel van verwachten.  Het schiereiland Chiloé om walvissen te gaan spotten... Dus hopelijk op ons volgend blogbericht foto's van grote walvissen! Thumbs up!!!

Dikke kussen

Patagonië

Gisteren zijn we ons mama en papa terug gaan afzetten aan de luchthaven na drie geweldige weken samen trotteren.  Hier dus een verslag van onze tocht door Patagonië, onwaarschijnlijk mooi en indrukwekkend.

Eerst hebben we een korte stop gemaakt in Buenos Aires, the city of tango.  Een heel toffe en gezellige stad, maar door het slechte weer (1 dag heel heet en 1 dag heel nat) hebben we vooral veel tijd doorgebracht in de cafeekes.  Vanaf de eerste dag dus ineens dat alcoholniveau naar boven gebracht...is ook niet meer naar beneden gegaan...

Buenos Aires, big city life...

Dan het vliegtuig op naar Ushuaia in Vuurland.  The most southern city of the world.  Dat was nog eens reizen in stijl: met onze bergbottinnen aan in eerste klas vliegen (foutje van de vliegtuigmaatschappij, maar dan hoor je ons niet klagen).

En dan die aankomst in Ushuaia, jwadadde.  Je vliegt over het meest dramatische landschap dat je u kunt inbeelden en dan ineens ligt Ushuaia daar.  Echt op het einde van de wereld. Dan waren we toch wel even aan het dromen over een trip naar Antartica... maar onbetaalbaar.

Het landschap onder ons was moeilijk te beschrijven en ook op foto niet goed gelukt, maar ik had echt het gevoel dat we over een andere planeet vlogen.  

De volgende dagen zijn we gaan wandelen in Tierra del Fuego en op het Beagle kanaal gaan varen.

 

Na een 15 uur durende busrit kwamen we aan in Chili, Puerto Natales.  Helemaal klaar voor een trektocht in Torres del Paine. In totaal zijn we hier 6 dagen geweest; 4 dagen met de rugzak trekken van berghut naar berghut, 1 dag rondcruizen met de auto en 1 dag met de boot.

De eerste drie dagen hadden we dikke pech met het weer. Regen en wolken die alles verborgen hielden.  Pas toen het de 4de dag beter weer was beseften we in wat voor prachtig park we aan het rondtrekken waren (en dus ook wat we de eerste dagen allemaal gemist hadden).  Maar zelfs met de pech van het weer in het begin was dit voor mij een van de hoogtepunten van heel onze reis. Ongeloofelijk mooi. Zo geweldig dat we er zelfs over denken om in onze laatste maand nog eens terug te gaan.  Er zijn zo van die dingen waar je gewoon geen genoeg van kunt krijgen...

Kanaal van Magallan oversteken

De eerste dag liepen we door een stukje van het recent afgebrande gebied van Torres del Paine. 

2 Quasimodo's.  Riviertjes oversteken... niet een van mijn specialiteiten.

Komaan wolken, verdwijn!! Wij willen bergen en gletsjers zien.

Papa zijn verjaardagsdiner in de eerste berghut...

Romance...

De laatste dag van onze trektocht was misschien wel de belangrijkste... klimmen naar de 3 Torres.  En in super weer, dus dat maakte ineens veel goed!

En dan... op naar de Perito Moreno gletsjer.  We hadden die al zo vaak op foto gezien dat je denkt dat je het eigenlijk al gezien hebt. Maar amai mene frak, vanaf de moment dat we bij de gletsjer kwamen, vielen onze monden echt open... kippevelmoment.
We hebben daar een paar uur staan staren en wachten op tot er grote stukken ijs afbraken, ijs van misschien wel 30000 jaar oud.  Je hoort voortdurend gekraak van alle kanten en ineens... een overdonderend geluid, precies vuurwerk...  En dan valt er een reusachtig stuk ijs naar beneden.  Echt machtig.

Hier valt net een stuk naar beneden

Deze foto met het bootje om te tonen wat voor een muur daar staat.

De laatste week hebben we een autootje gehuurd om in El Chalten en Peninsula Valdes te geraken

El Chalten

Wandeling naar de voet van Fitz Roy

Onze laatste bestemming samen... Punta Tombo en Peninsula Valdes.  In Punta Tombo zitten ongeveer een half miljoen pinguïns, überschattig.  Voor Peninsula Valdes was het niet de ideale moment, want er waren niet meer heel veel dieren.  Het walvisseizoen is er voorbij, maar orca's konden met een beetje geluk normaal wel zien. Maar we hadden geen geluk :) en moesten dus tevreden zijn met zeehonden, zeeleeuwen, zeeolifanten en pinguïns.

Een joggende opa in Patagonië... kom je niet elke dag tegen.

 

 

 

 

 

Ik heb onze papa al vaak horen zeggen na een reis dat hij er zijn hart verloren heeft.  Maar deze keer kan het echt wel eens kloppen, wij hebben er ons hart ook verloren!

B&H