4 November was hier begonnen als een prachtige dag. Door het mooie weer konden we eindelijk vanuit het stadje de indrukwekkende bergen van de Cordillera Blanca zien liggen. Niet wetende dat aan de andere kant van de wereld een nachtmerrie begonnen was, die voor de rest van ons leven een leegte zal achterlaten in ons hart.

De telefoon van mijn broer die vertelde dat mijn favoriete nonkel Niels overleden was, deed de wereld onder onze voeten verdwijnen. Het leek een vreselijke droom die we niet konden geloven, begrijpen, aanvaarden... Please word toch wakker uit deze nachtmerrie! We werden niet wakker... wat een machteloosheid. Een paar dagen later waren we thuis en daar bleef die machteloosheid, maar we konden ons verdriet en pijn delen. Niet alleen verdriet, we hebben ook veel gelachen, want wij hebben alleen maar geweldige herinneringen aan Niels. Ik heb mij vaak kriek gelachen met Niels, wijze raad gekregen en een voorbeeld in hem gezien.

Ondertussen zijn we terug in Peru, het lijkt alsof die week een enge droom was. We lopen rond met hetzelfde verdwaasde gevoel als toen we naar Belgie vertrokken. Maar we proberen onze draad terug op te pakken. Want als we iets positief meedragen hieruit is het dat je je dromen moet volgen... en dat zijn we aan het doen.

Lieve Niels, je reist mee in ons hart. We zullen je nooit vergeten.